Karataş, MehmetFırat, Tuba Yıldırım2026-02-242026-02-242025https://tez.yok.gov.tr/UlusalTezMerkezi/TezGoster?key=V-oEQd0LkkqRGCXNzJWCTQ6XgXp7kDSnpkwuxnPH2KKpa1k4LvbVcFKx6LgNFeqmhttps://hdl.handle.net/11616/106852Amaç: Çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanlığını seçen tıp hekimlerinin uzmanlık alanı hakkındaki değerlendirmeleridir. Materyal ve metot: Kesitsel ve tanımlayıcı araştırma türünde planlanan araştırma, araştırmacı ve etik uzmanları tarafından hazırlanan 36 soruluk anket formu ile Malatya İnönü Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde çocuk sağlığı ve hastalıkları alanında çalışan hekimlerle yüz yüze görüşülerek yapılmıştır. Çalışmada evrenin tamamına (39 kişi) ulaşılmıştır. İstatistik analizler IBM SPSS Statistics 26.0 kullanılarak yapılmıştır. Bulgular: Araştırmada hekimlerin uzmanlık alanına yönelik görüşlerinde cinsiyet değişkeninde göre anlamlı farklılık olmadığı, medeni durum değişkeninde bir, çocuk sayısı değişkeninde üç, unvan değişkeninde bir ifadede anlamlı farklılık olduğu belirlenmiştir. Hekimlerin uzmanlık alanı tercihlerinde çocuk sevgisinin öne çıktığı, yoğun çalışma ve aile iletişimlerinde zorluklar yaşadıkları, uzmanlık alanının toplumdaki imajının güçlü olmasının yanında cinsiyet temelli eşitsizliklerin kariyer ve kurum içi rol dağılımına etkisinin olduğu görülmüştür. Hekimlerin mesleklerini daha etkin biçimde icra edebilecekleri bir sistem talep etikleri, bu alanı seçmelerinde yalnızca rasyonel değil, duygusal, toplumsal ve mesleki dinamiklerin de etkili olduğu anlaşılmıştır. Hekimler uzmanlık eğitim sürecinin daha uygulamaya yönelik olması gerektiğini, eğitimin yalnızca bilgi aktarımından ibaret olmadığını; aynı zamanda sağlıklı bir kurum kültürü, etkili iletişim ve destekleyici sosyal ilişkilerle birlikte yürütüldüğünde daha nitelikli olabileceğini vurgulamışlardır. Sonuç: Araştırma kapsamında elde edilen bulgular, çocuk sağlığı ve hastalıkları uzmanlık eğitiminin yalnızca mesleki bilgi ve teknik beceri aktarımıyla sınırlı olmayan, aynı zamanda sosyal, kültürel, yapısal ve duygusal birçok boyutu barındıran multidisipliner bir süreç olduğunu ortaya koymaktadır. Uzmanlık eğitimi süresince karşılaşılan bireysel ve kurumsal zorluklar, yalnızca klinik görevlerini değil, aynı zamanda eğitimin yapısal bileşenlerinin ve sistemsel destek mekanizmalarının da gözden geçirilmesi gerektiğini göstermektedir.Aim: This study examines the perceptions of physicians who have chosen to specialize in pediatrics and diseases regarding their specialization. Material and Method: This cross-sectional and descriptive study was conducted using a 36-question survey prepared by the researchers and ethicists, conducted through face-to-face interviews with physicians working in the field of pediatrics and diseases at İnönü University Faculty of Medicine in Malatya. The entire study population (39 individuals) was reached. Statistical analyses were conducted using IBM SPSS Statistics 26.0. Results: The study found no significant difference in physicians' opinions regarding their specialty based on gender. There were one significant difference in marital status, three significant differences in the number of children, and one significant difference in the title variable. It was observed that physicians prioritized their love of children in their specialty choices, that they experienced difficulties with intensive work and family communication, and that despite the strong public image of their specialty, gender-based inequalities impacted their careers and the distribution of roles within the institution. It has been understood that physicians demand a system that allows them to practice their profession more effectively, and that not only rational but also emotional, social, and professional dynamics influence their choice of this field. Physicians emphasized that the residency training process should be more practice-oriented, that education is not merely about knowledge transfer; it can also be more effective when conducted in conjunction with a healthy institutional culture, effective communication, and supportive social relationships. Conclusion: The findings of the study reveal that pediatrics residency training is a multidisciplinary process that is not limited to the transfer of professional knowledge and technical skills but also encompasses numerous social, cultural, structural, and emotional dimensions. The individual and institutional challenges encountered during residency training indicate the need to review not only clinical duties but also the structural components and systemic support mechanisms of education. Keywords: Child Health and Diseases Specialization, Health Services, Medical Physicians,trinfo:eu-repo/semantics/openAccessSağlık EğitimiHealth EducationÇocuk Sağlığı ve HastalıklarıDoctoral Thesis1108976039