Akkus, Berkant2026-04-042026-04-0420242564-6931https://doi.org/10.25287/ohuiibf.1287960https://search.trdizin.gov.tr/tr/yayin/detay/1255683https://hdl.handle.net/11616/107699Yapay zekalı askeri silahların, özellikle de otonom silah sistemlerinin yeni formlarının piyasaya sürülmesi, insan müdahalesi olmaksızın hedefleri seçebilmekte ve yok edebilmektedir. Bu nedenle modern ordular tarafından yapay zeka ile birleştirilmiş ölümcül otonom sistemlerin aktif olarak kullanılmaya başlanması silahlı çatışmalarda devrim yaratmıştır. Yapay zekanın askeri uygulamalarına ilişkin temel endişe, kuvvet kullanımının yalnızca insan askerler tarafından sürdürülmesi gerektiğidir. Yapay zekâ teknolojisinin sınır kontrolü veya gözetleme operasyonu sırasında istemeden de olsa savaşa neden olma olasılığı nedeniyle uluslararası silahlı çatışmayı tetikleme eşiğinin yeniden yorumlanmasına acil ihtiyaç vardır. Bu makale ağırlıklı olarak, insan unsurunun belirli kuvvet kullanma uygulamalarından çıkarılmasını ifade eden tam otonom silah sistemlerine odaklanmaktadır. Bu makalenin temel araştırma soruları şunlardır: Birincisi, otonom bir silah sisteminin tek başına uluslararası bir silahlı çatışmaya yol açarak uluslararası insancıl hukukun uygulanmasını sağlaması mümkün müdür? İkinci olarak, otonom silah sistemleri devlet dışı silahlı aktörler tarafından kontrol edildiğinde uluslararası nitelikte olmayan silahlı çatışmalara yol açan silahlı grubun örgütlenme ve yoğunluk kriterleri karşılanabilir mi? Bu çalışma otonom silah sistemleri hakkında uluslararası hukuk alanında yürütülen ana tartışma alanları olan yapay zekanın insancıl hukuk ilkeleriyle uyumluluğu ve uluslararası sorumluluğun belirlenmesi, etik problemler tartışmalarına da odaklanarak araştırma sorularına yanıt aramaya çalışacaktır.eninfo:eu-repo/semantics/openAccessEtikKriminoloji ve Ceza BilimiSiyasi BilimlerKültürel ÇalışmalarUluslararası İlişkilerArticle17335737210.25287/ohuiibf.12879601255683