Yazar "Can, Sevinç Yaşar" seçeneğine göre listele

Listeleniyor 1 - 2 / 2
  • Küçük Resim
    Öğe
    Adölesanlarda sosyal medya kullanımının depresyon ve yalnızlığa etkisi
    (İnönü Üniversitesi, 2020) Can, Sevinç Yaşar
    Amaç: Bu araştırmanın amacı, adölesanlarda sosyal medya kullanımının depresyon ve yalnızlığa etkisini belirlemektir. Materyal ve Metot: Kesitsel tipte yapılan araştırma Mart 2019-Ocak 2020 tarihleri arasında Mardin il merkezinde bulunan ortaöğretim kurumlarında yürütülmüştür. Araştırmanın örneklemi yapılan güç analizi ile 599 öğrenci olarak belirlenmiştir. Verilerin toplanmasında; Tanıtıcı Özellikler Formu, Ergenlerde Sosyal Medya Bağımlılığı Ölçeği, UCLA Yalnızlık Ölçeği, ve Reynolds Ergenlerde Depresyon Ölçeği kullanılmıştır. Verilerin Analizinde; yüzdelik dağılım, bağımsız gruplarda t testi, varyans analizi, Kruskall Wallis ve regresyon analizi kullanılmıştır. Bulgular: Adölesanların sosyal medya bağımlılığı toplam puan ortalaması 6.21±2.50 (orta düzey), depresyon toplam puan ortalaması 67.60±15.59 (orta düzey), yalnızlık toplam puan ortalaması 58.65±9.90 (orta düzey) olarak saptanmıştır. Araştırmada adölesanların sosyal medya bağımlılığının depresyon ve yalnızlığı açıklamada istatistiksel öneme sahip olduğu belirlenmiştir (p<.05). Sonuç: Sosyal medya bağımlılığının adölesanlarda depresyon ve yalnızlığı etkilediği belirlenmiştir. Okullar da rehberlik öğretmenlerinin adölesanlara sosyal medya kullanımının olumsuz etkilerini açıklayan, ilişkili olduğu depresyon ve yalnızlık ile baş etme yöntemlerini içeren eğitim vermesi önerilebilir. Anahtar Kelimeler: Adölesan, Depresyon, Hemşirelik, Sosyal Medya Bağımlılığı, Yalnızlık  
  • Küçük Resim Yok
    Öğe
    Şizofreni tanılı bireylerde bilişsel davranışçı terapi temelli psikoeğitimin tedaviye uyum ve agresyona etkisi
    (İnönü Üniversitesi, 2023) Can, Sevinç Yaşar; Budak, Funda Kavak
    Amaç: Bu araştırma şizofreni tanılı bireylerde bilişsel davranışçı terapi (BDT) temelli psikoeğitimin tedaviye uyum ve agresyona etkisini belirlemek amacıyla yapıldı. Materyal ve Metod: Araştırma ön test-son test kontrol gruplu yarı deneysel model olarak 73 şizofreni hastasıyla (33 deney, 40 kontrol) Haziran 2022- Temmuz 2023 tarihleri arasında yürütüldü. Veriler Tanıtıcı Özellikler Formu, Morisky Tedaviye Uyum Ölçeği (MTUÖ) ve Buss-Perry Saldırganlık Ölçeği (BPSÖ) kullanılarak toplandı. Deney grubundaki şizofreni hastalarına 8 oturumluk BDT temelli psikoeğitim verildi. Kontrol grubuna herhangi bir girişimde bulunulmadı. Verilerin analizinde yüzdelik, ortalama, standart sapma, Ki-kare testi, bağımlı ve bağımsız gruplarda t testi kullanıldı. Bulgular: Deney grubundaki şizofreni tanılı bireylerin BDT temelli psikoeğitim sonrası tedaviye uyum düzeyinin (3.57±0.66) kontrol grubundaki şizofreni hastalarının tedaviye uyum düzeyine (2.17±1.36) göre arttığı, agresyon düzeyinin (73.12±15.28) ise kontrol grubu şizofreni hastalarının agresyon düzeyine (85.60±11.72) göre azaldığı belirlendi. Araştırmada, BDT temelli verilen psikoeğitimin deney grubunda tedaviye uyum ve saldırganlık düzeyleri üzerinde istatiksel olarak önemli bir fark olduğu (p=0.001) belirlendi. Sonuç: Şizofreni tanılı bireylerde BDT temelli psikoeğitimin tedaviye uyumu arttırma ve agresyonu azaltma üzerinde etkili olduğu belirlendi. Psikiyatri hemşirelerinin, şizofreni tanılı bireylerde tedaviye uyumu artırmak ve saldırganlığı azaltmak için hemşirelik uygulamalarında BDT temelli psikoeğitime yer vermeleri önerilmektedir. Anahtar Kelimeler: Agresyon, BDT, Psikiyatri hemşireliği, Psikoeğitim, Şizofreni, Tedaviye uyum