Yazar "Keleş, İbrahim" seçeneğine göre listele

Listeleniyor 1 - 3 / 3
  • Küçük Resim
    Öğe
    Bingöl yöresinde çocuk hastalarda escherichia coli direnci
    (2012) Geçit, İlhan; Benli, Erdal; Keleş, İbrahim; Korulmaz, Ali
    Öz: Amaç: Bu çalışmada E.coli ile oluşan idrar yolu enfeksiyonunda antibiyotik direncini ortaya koymak amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: 2007-2011 yılları arasında Bingöl Devlet Hastanesine idrar yolu enfeksiyonu şüphesi başvuran 1412 hastadan gönderilen idrar kültür örnekleri retrospektif olarak analiz edildi. Yakın zamanda antibiyotik kullananlar çalışma dışı bırakıldı. Bulgular: İdrar yolu enfeksiyon şüphesi ile 1412 hastadan gönderilen idrar kültürlerinden 113’de (%8) üreme olmuştur. İdrar kültüründe üreme tespit edilen hastaların 78’de (%69) E.coli üredi. İdrar kültüründe E.coli üreyen hastaların cinsiyet dağılımı 13’i erkek (%17), 65’i kız (%83) şeklindeydi. Toplumdan kazanılmış idrar yolu enfeksiyonu saptanan çocukların yaş dağılımı ele alındığında %39’u 7 yaş ve altındaydı. E.coli için antibiyotik direnç oranları; ampisilin için %71, amoksilin-klavulonat için % 53, kotrimoksazol için %51, sefalotin için %48, sefuroksim için %37, siprofloksasin için %30, sefepim için %25, norfloksasin için %21, gentamisin için %21, sulbactam-seforazom için %6, amikasin için %2,imipenem ve meropenem için %0 olarak bulundu. Sonuç: Çocuk yaş grubunda daha uzun yaşam beklentisi olduğundan antibiyotiklere karşı oluşan direnç oranları daha önem kazanmaktadır. Bu nedenle çocuklarda muhtemel üropatojenler ve antibiyotik duyarlıkları yakından izlenerek tedavide göz önünde bulundurulmalıdır.
  • Küçük Resim Yok
    Öğe
    Diyabetes mellitus tanısı olan hastaların yaşam doyumlarının ve kronik hastalığa uyum durumlarının değerlendirilmesi
    (İnönü Üniversitesi, 2021) Keleş, İbrahim; Tetik, Burcu Kayhan
    Amaç: Diyabetes Mellitus (DM); beslenme ve yaşam stilimizdeki değişiklikler nedeniyle son yüzyılın sık görülen kronik hastalıkları arasındadır. Ülkemizde geniş katılımlı Türkiye Diyabet Epidemiyoloji Çalışması (TURDEPII) çalışmalarında 20 yaş üzeri diyabet prevelansı %13,7 olarak bildirilmiştir (1). Her geçen gün yeni vakaların eklendiği DM hastalığı toplum sağlığı sorunu olarak kabul edilmektedir. Özellikle kronik hastalık varlığı bireylerin yaşam kalitesini bozabilmektedir. Bu çalışmada da DM tanısı olan hastaların kronik hastalığa uyum durumlarını ve mevcut hastalıklarının yaşam doyumlarını nasıl etkilediği değerlendirilmektedir. Materyal ve Metot: Kesitsel olarak planlanan çalışmada yürütücüler tarafından literatür baz alınarak oluşturulmuş Sosyodemografik Veri Formu ile Yaşam Doyum Ölçeği ve Kronik Hastalıklara Uyum Ölçeği kullanıldı. Malatya Yeşilyurt Tecde Aile Sağlığı Merkezine kayıtlı Diyabetes Mellitus hastaları içinden çalışmaya katılmayı kabul edenlere uygulandı. Veriler SPSS 22 programı ile değerlendirildi. Bulgular: Çalışmaya yaş ortalaması 67,0±10,5 olan toplam 172 hasta dahil edilmiştir. Hastaların 109'u (%63,4) kadın, 63'ü (%36,6) ise erkektir. Kadınların yaş ortalaması 66,9±11,2 iken erkeklerin yaş ortalaması ise 69,8±8,8 olarak bulunmuştur. Hastaların en fazla oranda ev hanımı olduğu (%58,7) ve en fazla oranda birden fazla oral antidiyabetik (OAD) kullandığı (%43) görülmüştür. Hastaların 156'sı (%90,7) düzenli ilaç kullanırken, 127'si (%73,8) düzenli hekim kontrolüne gittiği bulunmuştur. Çalışmaya katılan hastaların kronik hastalıklar uyum ölçeği toplam puan ortalaması 83,7±10,5 olarak, yaşam doyumu ölçeği ortancası ise 15 (13-17) olarak bulunmuştur. Düzenli ilaç kullananların düzenli hekim kontrolüne gitme oranı, düzenli ilaç kullanmayanların düzenli hekime gitme oranından anlamlı şekilde fazla bulunmuştur (p<0,001). Düzenli hekim kontrolüne gidenlerin beslenmeye dikkat etme oranı, düzenli hekim kontrolüne gitmeyenlerin beslenmeye dikkat etme oranından anlamlı şekilde fazla bulunmuştur (p=0,001). Düzenli ilaç kullananların fiziksel uyum alt boyut puanı, düzenli ilaç kullanmayanlardan anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur (p=0,001). Düzenli hekim kontrolüne gidenlerin her üç alt boyut puanları gitmeyenlerden anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur (sırasıyla p<0,001, p=0,021, p=0,001). Erkeklerin yaşam doyumu ölçeğinden aldıkları puan, kadınlarınkinden anlamlı şekilde yüksek bulunmuştur (p=0,004). Çalışmamızda hastaların çoğunun oral antidiyabetik ilaç kullandığı, düzenli ilaç kullananların yaşam doyumlarının daha iyi olduğu, düzenli hekim kontrollerini aksatmadıkları, fiziksel uyum puanlarının daha iyi olduğu tespit edildi. Erkeklerin yaşam doyumlarının kadınlardan daha iyi olduğu bulundu. Bu veriler ışığında, kendi nüfusumuzdaki Diyabetes Mellitus tanısı olan hastaların, düzenli ilaç kullanmaları ve iyi iletişim tekniklerini kullanarak düzenli hekim kontrollerine gelmeleri sağlanarak, yaşam doyumlarının artırılacağı ve hastalığa uyumlarının daha kolay olacağını düşünmekteyiz. Anahtar Kelimeler: Diyabetes Mellitus, Kronik Hastalık Uyumu, Yaşam Doyumu
  • Küçük Resim
    Öğe
    Patient characteristics and statin discontinuation-related factors during treatment of hypercholesterolemia: an observational non-interventional study in patients with statin discontinuation (STAY study)
    (2016) Tokgözoğlu, Lale; Özdemir, Ramazan; Ceyhan, Ceyhun; Yeter, Ekrem; Öztürk, Cihan; Bayram, Fahri; Delibaşı, Tuncay; Değertekin, Muzaffer; Keleş, İbrahim; Dinçkal, Mustafa Hakan; Fak, Ali Serdar; Aydoğdu, Sinan; Zorkun, Cafer; Tartan, Zeynep
    Abstract: Amaç: Hiperkolesterolemi tanısı ile izlenen statin kullanmakta olan hastalarda statin tedavisinin kesilmesi ile ilişkili hasta özellikleri ve sorumlu faktörlerin belirlenmesi.Yöntemler: Bu ulusal müdahalesiz gözlem çalışmasına statin tedavisini bırakmış toplam 532 (ort. yaş±SS 57.4±11.5 yıl; %52.4 kadın, %47.6 erkek) hiperkolesterolemili hasta dahil edildi. Hastaların sosyodemografik özellikleri kardiyovasküler risk faktörleri, geçmiş statin tedavisi ve tedavinin kesilmesine yönelik veriler tek vizitte kaydedildi.Bulgular: Hastalara statin tedavisini bıraktıklarında ort.±SS 4.9±4.2 yıldı, hiperkolesterolemi tanısı konulmuş olduğu tespit edildi. Statin tedavisi hekim grupları içinde en sık kardiyologlar (%55.8) tarafından başlatılırken, tedaviyi bırakma kararının büyük çoğunlukla hastalar (%73.7) tarafından alındığı; hastanın bu kararı kendi insiyatifinde almasının daha yüksek eğitim düzeylerinde (%80.4), düşük eğitim düzeylerine (%69.7) göre belirgin olarak daha yaygın (p=0.022) olduğu saptandı. TV programlarında statin hakkında yapılan olumsuz haberler (%32.9); ilacın hepatik (%38.0), renal (%33.8) ve musküler (%32.9) yan etkilerinden çekinilmesi statin tedavisinin bırakılması ile ilişkili en sık oranda saptanan faktörler idi.Sonuç: Sonuç olarak, bu müdahalesiz gözlemsel çalışmada, statin tedavisinin %74 oranda hastaların kendi kendine ilacı bırakma kararı doğrultusunda gerçekleştiği saptanmıştır. Tedavi bırakma ve ilaç dışı alternatif tedavilere yönelme kararının daha yüksek eğitim düzeyine sahip hastalarca daha sıklıkla alındığı görülmüştür. Statin tedavisinin en sık kardiyologlar tarafından başlatıldığı ve TV programlarında statin hakkında özellikle ilacın yaşamı tehdit etmeyen yan etkilerine yönelik yapılan olumsuz haberlerin yanı sıra, hastaların hiperkolesterolemi ve ilgili riskleri konusunda yeterli bilgi düzeyinden yoksun olmalarının statin tedavisinin bırakılmasında öne çıkan sorumlu faktörler olduğu anlaşılmaktadır