Farklı değişkenler dikkate alınarak üretilen geopolimer harç numuneleri ve kum zemin arasındaki kesme davranışının incelenmesi
Küçük Resim Yok
Tarih
2025
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
İnönü Üniversitesi
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/openAccess
Özet
Bu tez çalışması geopolimer harç (GPM) ile kum zemin arasındaki ara yüzeyde kayma davranışı üzerinde çeşitli üretim parametrelerinin etkilerini incelemek üzere tasarlanmıştır. Başlangıçta, farklı NaOH konsantrasyonlarının (5, 10 ve 15M), agrega tiplerinin (dere agregaları, kırma taş agregaları ve inşaat ve yıkıntı atığı agregaları) ve alkali/bağlayıcı oranlarının (0,5 ve 0,6) granüle yüksek fırın cürufu (YFC) esaslı geopolimer harç numunelerinin mekanik ve fiziksel özellikleri üzerindeki etkileri araştırılmıştır. Bu amaçla, 28 günlük geopolimer harç numunelerinde basınç dayanımı, ultrasonik darbe hızı (UPV) ve su emme testleri tamamlanmıştır. Maksimum basınç dayanımı değerleri ve en düşük geçirgenlik özellikleri 15M NaOH ile aktive edilen, kırma taş kullanılarak üretilen, suda kür edilen, ve alkali/bağlayıcı oranı 0,5 olan numunelerden (24. grup) elde edilmiştir. Daha sonra, geopolimer harç ile kum zemin arasındaki kayma davranışı, kesme kutusu testi kullanılarak belirlenmiştir. Elde edilen test sonuçları inşaat yıkıntı atıkları agregalarının kullanımının ve alkali/bağlayıcı oranının artırılmasının iç sürtünme açısını azalttığı gözlemlenmiştir. Ayrıca, ABAQUS'ta sonlu elemanlar yöntemi (FEM) kullanılarak zemin-geopolimer harç etkileşiminin analiz edilmesi için sayısal modelleme kullanılmıştır. Sayısal sonuçlar deneysel verilerle iyi bir uyum göstermiştir.
This thesis was designed to investigate the effects of various production parameters on the sliding behavior at the interface between geopolymer mortar (GPM) and sand soil. Initially, the effects of different NaOH concentrations (5, 10 and 15M), aggregate types (stream aggregates, crushed stone aggregates and construction and demolition waste aggregates) and alkali/binder ratios (0.5 and 0.6) on granulated blast furnace slag (BFS) based geopolymer mortar samples were investigated. For this purpose, compressive strength, ultrasonic pulse velocity (UPV) and water absorption tests were completed on 28-day geopolymer mortar samples. Maximum compressive strength values and lowest permeability properties were obtained from samples activated with 15M NaOH, produced using crushed stone and cured in water, with an alkali/binder ratio of 0.5. Then, the shear behavior between geopolymer mortar and sand soil was determined using the shear box test. According to the results of these tests, it was observed that the use of CDW and increasing the alkali/binder ratio decreased the internal friction angle. In addition, the soil-concrete interaction was determined using the finite element method (FEM) in ABAQUS. Numerical modeling was used to analyze the force-displacement trends. The numerical results showed good agreement with the experimental data.
This thesis was designed to investigate the effects of various production parameters on the sliding behavior at the interface between geopolymer mortar (GPM) and sand soil. Initially, the effects of different NaOH concentrations (5, 10 and 15M), aggregate types (stream aggregates, crushed stone aggregates and construction and demolition waste aggregates) and alkali/binder ratios (0.5 and 0.6) on granulated blast furnace slag (BFS) based geopolymer mortar samples were investigated. For this purpose, compressive strength, ultrasonic pulse velocity (UPV) and water absorption tests were completed on 28-day geopolymer mortar samples. Maximum compressive strength values and lowest permeability properties were obtained from samples activated with 15M NaOH, produced using crushed stone and cured in water, with an alkali/binder ratio of 0.5. Then, the shear behavior between geopolymer mortar and sand soil was determined using the shear box test. According to the results of these tests, it was observed that the use of CDW and increasing the alkali/binder ratio decreased the internal friction angle. In addition, the soil-concrete interaction was determined using the finite element method (FEM) in ABAQUS. Numerical modeling was used to analyze the force-displacement trends. The numerical results showed good agreement with the experimental data.
Açıklama
Anahtar Kelimeler
İnşaat Mühendisliği, Civil Engineering
