Farklı teknikler kullanılarak üretilen protez kaidelerinden salınan artık monomer miktarının karşılaştırılması

Basit Öğe Kaydı
dc.contributor.advisorÖnügören, Nazik İrem
dc.contributor.authorKızıldaş, Emine Aslı
dc.date.accessioned2026-04-04T13:10:55Z
dc.date.available2026-04-04T13:10:55Z
dc.date.issued2025
dc.departmentDiş Hekimliği Fakültesi, Protetik Diş Tedavisi Ana Bilim Dalı
dc.description03.08.2026 tarihine kadar kullanımı yazar tarafından kısıtlanmıştır.
dc.description.abstractAmaç: Bu çalışmanın amacı; farklı teknikler kullanılarak üretilen protez kaide materyallerinde; üretim tekniğinin artık monomer salınımı üzerine etkisini ve artık monomer salınımının zamana bağlı değişimini karşılaştırmaktır. Materyal ve Metot: Geleneksel Yöntem, Enjeksiyon Sistem, CAD/ CAM kazıma ve 3 boyutlu yazıcı olmak üzere 4 farklı üretim tekniği kullanılarak toplam 40 adet (10mm x 3mm) disk şeklinde numuneler hazırlandı. (n=10). Numuneler, in vitro koşullarda, her bir disk örneği ayrı cam tüpler içerisinde, 1 mL yapay tükürük çözeltisinde (pH: 6,8), 37 °C sıcaklıkta bir inkübatörde muhafaza edildi. Ağız ortamını taklit etmek amacıyla, yapay tükürük çözeltisi günlük olarak değiştirildi. Numunelerin farklı zamanlarda saldıkları monomer miktarlarını belirlemek için 1.gün, 2.gün, 3.gün, 7.gün ve 15.günlerde içinde bulundukları yapay tükürük örnekleri alındı. Artık monomer miktarları, Yüksek Performanslı Sıvı Kromatografisi (HPLC) kullanılarak analiz edildi. Elde edilen veriler Kruskal-Wallis H ve Tek Yönlü Varyans Analizi (ANOVA) testleri ile gerçekleştirildi. Çoklu karşılaştırmalar Tukey ve Tamhane testleri ile gerçekleştirildi. ( p<0,05) Bulgular: Tüm gruplarda artık monomer salınımı zamanla azalma eğilimi gösterdi. En yüksek artık monomer salınımı 1. günde geleneksel yöntem grubunda (22,24± 1,61 ppm) gözlenirken, en düşük değer enjeksiyon sistemi grubunda (20,91± 3,53 ppm) gözlemlendi. 2. günde en yüksek artık monomer salınımı CAD/CAM grubunda (19,77± 1,25 ppm), en düşük artık monomer salınımı ise enjeksiyon sistem grubunda (14,36 ± 1,39 ppm) tespit edildi. 3. günde özellikle enjeksiyon sistem (3,75± 0,26 ppm) ve 3 boyutlu yazıcı (0,39± 0,22 ppm) gruplarında oldukça düşük değerler görüldü. 7. günde ise tüm gruplarda artık monomer salınımı oldukça düşük seviyelere geriledi ve bazı gruplarda tespit düzeyinin altına indi. Sonuç: Artık monomer salınımı ilk 24 saat en yüksek seviyede olup, zamanla azalmıştır. Bu çalışma üretim tekniğinin artık monomer miktarı üzerinde belirleyici bir etkisi olduğunu ortaya koymaktadır. Anahtar Kelimeler: 3 Boyutlu Yazıcı, Artık Monomer, CAD/CAM, Enjeksiyon Sistem, HPLC
dc.description.abstractObjective: The aim of this study was to evaluate the effect of different fabrication techniques on residual monomer release from denture base materials and to compare the time-dependent changes in residual monomer elution Materials and Methods: A total of 40 acrylic disc specimens (10 mm in diameter, 3 mm in thickness) were manufactured using four different techniques: conventional heat polymerization, injection molding, CAD/CAM milling, and 3D printing (n=10). Each specimen was stored in vitro in glass tubes containing 1 mL of artificial saliva (pH 6.8) at 37°C. To simulate the oral environment, the artificial saliva was renewed daily. Samples of the storage medium were collected on days 1, 2, 3, 7, and 15 to determine the amount of residual monomer released over time. The concentration of residual methyl methacrylate (MMA) was analyzed using High-Performance Liquid Chromatography (HPLC). Statistical analysis was performed using the Kruskal–Wallis H test and one-way ANOVA. .(p<0,05) Results: All groups showed a progressive decrease in residual monomer release over time. The highest amount of monomer release was observed on day 1 in the conventional heat-polymerized group (22.24 ± 1.61 ppm), while the injection-molded group showed the lowest value (20.91 ± 3.53 ppm). On day 2, the CAD/CAM-milled group demonstrated the highest release (19.77 ± 1.25 ppm), whereas the injection-molded group again showed the lowest value (14.36 ± 1.39 ppm). By day 3, both the injectionmolded (3.75 ± 0.26 ppm) and 3D-printed (0.39 ± 0.22 ppm) groups exhibited markedly reduced monomer levels. On day 7, all groups showed very low monomer concentrations, in some cases below the detection limit. These findings indicate that residual monomer release peaks within the first 24 hours and subsequently decreases over time. The results also suggest that the fabrication technique has a significant influence on residual monomer release. Conclusion: The release of residual monomer was highest within the first 24 hours and gradually decreased over time. This study demonstrates that the manufacturing technique has a significant effect on the amount of residual monomer. Keywords: 3D Printing, CAD/CAM, HPLC, Injection Molding, Residual monomer
dc.identifier.endpage97
dc.identifier.startpage1
dc.identifier.urihttps://hdl.handle.net/11616/107190
dc.identifier.yoktezid995804
dc.institutionauthorKızıldaş, Emine Aslı
dc.language.isotr
dc.publisherİnönü Üniversitesi
dc.relation.publicationcategoryTez
dc.rightsinfo:eu-repo/semantics/closedAccess
dc.snmzKA_TEZ_20250329
dc.subjectDiş Hekimliği
dc.subjectDentistry
dc.titleFarklı teknikler kullanılarak üretilen protez kaidelerinden salınan artık monomer miktarının karşılaştırılması
dc.title.alternativeComparison of residual monomer release from denture bases manufactured with different techniques
dc.typeSpecialist Thesis

Dosyalar

Koleksiyon

Diş Hekimliği Fakültesi Tez Koleksiyonu