Ortaokul öğretmenlerinin okul dışı öğrenme ortamlarına ilişkin görüşleri
Küçük Resim Yok
Tarih
2025
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
İnönü Üniversitesi
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/openAccess
Özet
Giderek karmaşıklaşan krizler, dijitalleşen ve bilgi bombardımanı altındaki bir dünyada yaşam süren yirmi birinci yüzyıl bireyinin öğrenme çevresi ve süreci, zaman ve mekândan bağımsızdır. Öğrenme, büyük çoğunlukla okul dışı mekânlar olmak üzere hayatın her alanında gerçekleşmektedir. Krizlerle mücadele edebilmek, artan bilgi yoğunluğunu etkin bir şekilde yönetebilmek, bireyleri ve toplumları daha dirençli ve geleceğe hazır hale getirebilmek, öğrenme süreçlerinin yüksek kalitede yönetilmesi ile mümkündür. Okul dışı öğrenme, resmi okul ortamlarının dışında ama onu destekleyici, öğrenenler için bir dizi beceri ve yeterliliği geliştirmek üzere tasarlanmış planlı, yapılandırılmış, kişisel ve sosyal eğitim programlarını ve süreçlerini ifade eder. Bu araştırmanın amacı, farklı sosyoekonomik çevrelerde ve farklı branşlarda görev yapan öğretmenlerin, okul dışı öğrenme ortamları hakkındaki görüş ve deneyimlerini belirlemek, öğretmenlerin bu deneyimlerine dayalı olarak okul dışı öğrenme ortamlarını formal eğitimin bütünsel bir parçası haline nasıl getirilebileceğini belirlemektir. Araştırmanın yöntemi, nitel araştırma yöntemlerinden fenomenolojik (olgubilim) desenidir. Araştırmanın çalışma grubunu Mersin ilinde, 2024-2025 eğitim-öğretim yılında görev yapan 39 ortaokul öğretmeni oluşturmaktadır. Veriler, yarı yapılandırılmış görüşme formu ile toplanmıştır. Katılımcılara ölçüt örnekleme ve kartopu örnekleme yöntemi ile ulaşılmıştır. Görüşmeler, katılımcıların uygun gördüğü zaman ve ortamlarda (yüz yüze veya çevrimiçi) gerçekleştirilmiştir. Toplanan veriler, nitel veri analiz yöntemlerinden içerik analizi ile çözümlenmiştir. Öğretmenler, okul dışı ortamlardaki planlı öğrenme sürecinin, öğrencilerin bilişsel, duyuşsal ve psiko-motor gelişimlerine katkı sağladığı, daha etkili, kalıcı, bağlam temelli öğrenmelerin gerçekleştiğini vurgulamışlardır. Ayrıca okul dışı öğrenmenin öğrencilerin iş birliğini, özgüvenlerini ve motivasyonlarını geliştirdiğine, doğayı, kültürlerini, tarihlerini öğrenme ve tanımalarına olanak sağladığını ifade etmişlerdir. Özellikle sosyoekonomik düzeyi düşük öğrenciler için okul dışı öğrenmenin bu açıdan büyük imkanlar yarattığını belirtmişlerdir. Ancak okul dışı öğrenme ortamlarının formal eğitim süreci ile bütünleştirilmesinde (entegrasyonunda) ekonomik, lojistik, bürokratik ve zamansal bir çok sınırlılıkları ve zorluklarının bulunduğunu da vurgulamışlardır. Öğretmenlerin görüş ve deneyimlerine dayalı olarak elde ettiğimiz bulgulardan, okul dışı öğrenme ortamlarının örgün eğitim süreci içinde mutlaka yer alması gerektiğine, bu uygulamaların bireysel inisiyatiflerin ötesinde kurumsal ve standart bir çerçeveye oturtulması ve disiplinler arası bir yaklaşımla planlanması ve yürütülmesi gerektiğini önerebiliriz.
The learning environment and process of the twenty-first century individual, who lives in a world of increasingly complex crises, digitalization and information bombardment, is independent of time and space. Learning occurs in every aspect of life, largely in spaces outside of school. Overcoming crises, effectively managing the increasing density of information, and making individuals and societies more resilient and fit for the future are all possible through high-quality management of learning processes. Out-of-school learning refers to planned, structured, personal, and social education programs and processes designed to develop a range of skills and competencies in learners, taking place outside of formal school settings but supporting the formal schooling process. The purpose of this research is to determine the opinions and experiences of teachers from different branches, working in schools with diverse socioeconomic structures, regarding out-of-school learning environments. Based on these experiences of teachers, it is to determine how out-of-school learning environments can be made an integral part of formal education. The research method is a phenomenological design, a qualitative research method. The study group consisted of 39 middle school teachers working in Mersin province during the 2024-2025 academic year. Data were collected using a semi-structured interview form. Participants were reached using criterion sampling and snowball sampling methods. Interviews were conducted at times and locations (face-to-face or online) convenient for the participants. The collected data was analyzed using content analysis, a qualitative data analysis method. Teachers emphasized that the planned learning process in out-of-school environments contributes to students' cognitive, affective, and psychomotor development, resulting in more effective, lasting, and context-based learning. They also stated that out-of-school learning enhances students' cooperation, self-confidence, and motivation, and allows them to learn about and appreciate nature, their culture, and their history. They stated that out-of-school learning creates great opportunities in this regard, especially for students with low socioeconomic status. However, they emphasized that integrating out-of-school learning environments into formal education presents numerous economic, logistical, bureaucratic, and temporal limitations and challenges. Based on the findings we obtained from teachers' opinions and experiences, we can recommend that out-of-school learning environments must be integrated into the formal education process. These practices should go beyond individual initiatives, be embedded within an institutional and standardized framework, and be planned and implemented with an interdisciplinary approach.
The learning environment and process of the twenty-first century individual, who lives in a world of increasingly complex crises, digitalization and information bombardment, is independent of time and space. Learning occurs in every aspect of life, largely in spaces outside of school. Overcoming crises, effectively managing the increasing density of information, and making individuals and societies more resilient and fit for the future are all possible through high-quality management of learning processes. Out-of-school learning refers to planned, structured, personal, and social education programs and processes designed to develop a range of skills and competencies in learners, taking place outside of formal school settings but supporting the formal schooling process. The purpose of this research is to determine the opinions and experiences of teachers from different branches, working in schools with diverse socioeconomic structures, regarding out-of-school learning environments. Based on these experiences of teachers, it is to determine how out-of-school learning environments can be made an integral part of formal education. The research method is a phenomenological design, a qualitative research method. The study group consisted of 39 middle school teachers working in Mersin province during the 2024-2025 academic year. Data were collected using a semi-structured interview form. Participants were reached using criterion sampling and snowball sampling methods. Interviews were conducted at times and locations (face-to-face or online) convenient for the participants. The collected data was analyzed using content analysis, a qualitative data analysis method. Teachers emphasized that the planned learning process in out-of-school environments contributes to students' cognitive, affective, and psychomotor development, resulting in more effective, lasting, and context-based learning. They also stated that out-of-school learning enhances students' cooperation, self-confidence, and motivation, and allows them to learn about and appreciate nature, their culture, and their history. They stated that out-of-school learning creates great opportunities in this regard, especially for students with low socioeconomic status. However, they emphasized that integrating out-of-school learning environments into formal education presents numerous economic, logistical, bureaucratic, and temporal limitations and challenges. Based on the findings we obtained from teachers' opinions and experiences, we can recommend that out-of-school learning environments must be integrated into the formal education process. These practices should go beyond individual initiatives, be embedded within an institutional and standardized framework, and be planned and implemented with an interdisciplinary approach.
Açıklama
Anahtar Kelimeler
Eğitim ve Öğretim, Education and Training
