Edeb Kelimesinin Arap Dili Çerçevesinde Anlam Haritası: Etimolojiden Anlam Kaymasına
Küçük Resim Yok
Tarih
2025
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/openAccess
Özet
Bu çalışma, Arap dilinde edeb kelimesinin tarihsel ve anlamsal gelişimini, ilk kullanımından modern döneme kadar geçirdiği anlam genişlemeleri ve dönüşümler bağlamında incelemektedir. Başlangıçta “yemeğe davet” ve “nezaket” gibi toplumsal davranışları ifade eden kelime, zamanla ahlâkî, kültürel, ilmî ve edebî boyutlar kazanmıştır. Araştırma, filolojik yöntemle yürütülmüş; Kitâbü’l-‘Ayn, Mu‘cemu Mekâyîsi’l-Luğa, Esâsu’l-Belâğa, Lisânü’l-‘Arab gibi klasik sözlükler taranmıştır. Ayrıca cahiliye şiiri, hadis literatürü ve erken İslâmî nesir eserleri de incelenmiş, kavramın dönemlere göre kazandığı anlamlar sistematik olarak sınıflandırılmıştır. İslâm öncesi dönemde edeb, daha çok misafirperverlik, toplumsal görgü ve kabile onuruyla ilişkiliydi. Erken İslâm döneminde ise kelime, dinî-ahlâkî bir boyut kazanmış ve hadislerde bireysel terbiyenin, takvânın ve ahlâkî olgunluğun bir aracı olarak öne çıkmıştır. Klasik İslâm döneminde, özellikle Emevîler ve Abbâsîler devrinde, edeb belâgat ve edebî inceliğe dayalı kültürel eğitim anlayışının temel kavramlarından biri hâline gelmiştir. Bu dönemde kelime, bilgi, fesahat ve güzel ahlâkın ideal bileşimini temsil etmiştir. Modern dönemde ise Batı düşüncesinin etkisiyle “edebiyat” karşılığı olarak kullanılmaya başlanmış; buna rağmen geleneksel ahlâkî ve entelektüel çağrışımlarını büyük ölçüde korumuştur. Sonuç olarak edeb, yalnızca bir dil terimi olmayıp, ahlâk, bilgi ve estetiği bir araya getiren geniş bir kavramdır. Tarihsel seyri boyunca bireysel terbiyeyi, toplumsal düzeni ve kültürel inceliği temsil eden bu köklü kavram, İslâm medeniyetinin düşünsel mirasında merkezi bir konumda yer almaya devam etmektedir.
Açıklama
Anahtar Kelimeler
Din Bilimi, Dil ve Dil Bilim
Kaynak
Bingöl Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi
WoS Q Değeri
Scopus Q Değeri
Cilt
Sayı
26
