Türkiye'de güvenlik kültürünün inşası ve güvenlikleştirme: Kemalistler
Küçük Resim Yok
Tarih
2025
Yazarlar
Dergi Başlığı
Dergi ISSN
Cilt Başlığı
Yayıncı
İnönü Üniversitesi
Erişim Hakkı
info:eu-repo/semantics/openAccess
Özet
Bu tez çalışması, Türkiye'nin siyasal yaşamında baskın bir ideolojik aktör olan Kemalistlerin, 'rejimin güvenliğini sağlama', 'iktidarlarını koruma ve sürdürme' ve 'ideolojilerini egemen kılma' hedefleri doğrultusunda güvenlikleştirmeyi, siyaseti ve toplumu kurgulamanın bir aracı olarak nasıl benimsediğini analiz etmeyi amaçlamaktadır. Çalışmada; ordu, siyasi elit, bürokrasi, sivil toplum kuruluşları, siyasal kurumlar, medya ve akademisyenler, Kemalist güvenlikleştirmenin tarafları olarak belirlenmiştir. Türkiye'de Kemalist güvenlikleştirmeyi ortaya koymak kadar, güvenlikleştirmeye uygun meşru zemini üreten "güvenlik kültürünü" ve "güvenlik söylemini" ortaya çıkaran dinamikleri aşikar hale getirmenin, en az güvenlikleştirme kadar önem arz ettiği düşüncesi üzerinden çalışma; Türkiye'de güvenlik kültürünün tarihsel, kültürel ve ontolojik temeller üzerine inşa edildiğini vurgulamaktadır. Bu şekilde çalışma; güvenlikleştirmenin hâkim bilgi ve iktidar ilişkilerinden, devletin kimliğinden ve ideolojisinden, siyasi ve stratejik kültüründen bağımsız düşünelemiyeceğine dikkat çekmeyi amaçlamaktadır. Çalışmada ayrıca, güvenlik kültürünün güvenlikleştirmeyi kolaylaştırıcı ve meşrulaştırıcı bir unsur olarak, iktidar kurucu yanını ve söylemsel işleyişini ortaya koymak hedeflenmektedir. Bu bağlamda tez çalışmasında; "Türkiye'de güvenlikleştirme, Kemalistler tarafından hem aşağıdan yukarıya hem de yukarıdan aşağıya bir süreçle inşa edilmiştir" temel hipotezi sınanmaktadır. Çalışmada, güvenlikleştirme sürecinin nasıl inşa edildiğini ortaya koymak amacıyla süreç analizi kullanılmakta ve süreç analizi güvenlikleştirme sürecini başlatan söylemlerin analizi ve içerik analizi ile desteklenmektedir. Ayrıca tez çalışması; 1923-2000 yılları arası Türk siyasal hayatında meydana gelen meseleleri, "irtica, İslam, gericilik ve farklı etnik kimlikler" olarak belirlenen temel referans nesnelere yönelik tehditler ve Kemalist güvenlikleştirmenin dönemsel karakteristiği bağlamında incelemektedir. Bu tez çalıması ile Türkiye'de Kemalist güvenlikleştirmenin siyasi, hukuki ve kültürel yansımasının; Türkiye'de demokrasi kültürü yerine güvensizlik kültürünün derinleşmesi ve çatışmacı bir toplum yapısının kalıcı hale gelmesi olduğu sonucuna varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Güvenlikleştirme, Türkiye, Güvenlik Kültürü, Kemalizm.
This study aims to analyze how the Kemalists, as a dominant ideological actor in Turkiye's political life, have adopted securitization as a means of shaping politics and society in line with their objectives of "ensuring the security of the regime", "preserving and sustaining their political power" and "establishing the hegemony of their ideology." The study identifies the military, political elites, bureaucracy, civil society organizations, political institutions, media, and academics as the main actors in the process of Kemalist securitization. In addition to examining Kemalist securitization in Türkiye, this study emphasizes the significance of uncovering the dynamics that produce the 'security culture' and 'security discourse', which create a legitimizing foundation for securitization. The study posits that these dynamics are at least as important as the process of securitization itself. It argues that Türkiye's security culture is rooted in historical, cultural, and ontological foundations. In this context, the study highlights that securitization cannot be understood independently from dominant knowledge-power relations, the state's identity and ideology, or its political and strategic culture. Furthermore, the study aims to explore the role of security culture as a facilitator and legitimizer of securitization, revealing its constitutive power and discursive functioning. The central hypothesis tested in this thesis is: "In Türkiye, securitization has been constructed by the Kemalists through both a bottom-up and top-down process." In this study, process tracing is used to uncover how the securitization process has been constructed, supported by discourse analysis of the securitizing narratives and content analysis. Additionally, the study examines political developments in Türkiye between 1923-2000, focusing on threats directed towards key referent objects identified as "reactionism, Islam, backwardness, and ethnic diversity," and assesses the period-specific characteristics of Kemalist securitization. This dissertation concludes that the political, legal, and cultural implications of Kemalist securitization in Türkiye have contributed to the deepening of a culture of insecurity rather than the fostering of a democratic political culture, ultimately leading to the entrenchment of a conflictual societal structure. Keywords: Securitization, Türkiye, Security Culture, Kemalism.
This study aims to analyze how the Kemalists, as a dominant ideological actor in Turkiye's political life, have adopted securitization as a means of shaping politics and society in line with their objectives of "ensuring the security of the regime", "preserving and sustaining their political power" and "establishing the hegemony of their ideology." The study identifies the military, political elites, bureaucracy, civil society organizations, political institutions, media, and academics as the main actors in the process of Kemalist securitization. In addition to examining Kemalist securitization in Türkiye, this study emphasizes the significance of uncovering the dynamics that produce the 'security culture' and 'security discourse', which create a legitimizing foundation for securitization. The study posits that these dynamics are at least as important as the process of securitization itself. It argues that Türkiye's security culture is rooted in historical, cultural, and ontological foundations. In this context, the study highlights that securitization cannot be understood independently from dominant knowledge-power relations, the state's identity and ideology, or its political and strategic culture. Furthermore, the study aims to explore the role of security culture as a facilitator and legitimizer of securitization, revealing its constitutive power and discursive functioning. The central hypothesis tested in this thesis is: "In Türkiye, securitization has been constructed by the Kemalists through both a bottom-up and top-down process." In this study, process tracing is used to uncover how the securitization process has been constructed, supported by discourse analysis of the securitizing narratives and content analysis. Additionally, the study examines political developments in Türkiye between 1923-2000, focusing on threats directed towards key referent objects identified as "reactionism, Islam, backwardness, and ethnic diversity," and assesses the period-specific characteristics of Kemalist securitization. This dissertation concludes that the political, legal, and cultural implications of Kemalist securitization in Türkiye have contributed to the deepening of a culture of insecurity rather than the fostering of a democratic political culture, ultimately leading to the entrenchment of a conflictual societal structure. Keywords: Securitization, Türkiye, Security Culture, Kemalism.
Açıklama
Anahtar Kelimeler
Siyasal Bilimler, Political Science
