Mecâmiu’I-hakâyik ve’l-kavâid ve Risâletün fî hakki’l-hadis’d-da‘îf Özelinde Ebû Saîd el-Hâdimî’nin Hadis İlminin Bazı Meselelerine Yaklaşımı

dc.contributor.authorKazan, Tahsin
dc.date.accessioned2026-04-04T13:14:45Z
dc.date.available2026-04-04T13:14:45Z
dc.date.issued2025
dc.departmentİnönü Üniversitesi
dc.description.abstractHz. Peygamber’in (s.a.v.) söz, fiil ve davranışlarına hadis denilmektedir. Hadisler İslâmî ilimlerde Kur’ân’dan sonra gelen ikinci aslî kaynaktır. Âlimler, Hz. Peygamber’in hadislerini sahih yollarla sonraki nesillere nakletmek için yoğun gayret sarf etmişlerdir. Bu gayretin bir parçası olarak muhaddisler hadis çalışmalarında, tesebbüt ve taharrî gibi önem arz eden ilkelere gereken ihtimamı göstermişlerdir. Hz. Peygamber’in irtihalinden sonra hadislerin tahammül ve edâsında ilk nesilden günümüze kadar bu ilmî faaliyet devam etmiştir. Muhaddisler hadisleri tespit, tedvin ve tasnif işlemine aralıksız devam etmişlerdir. Her gelen âlim, seleflerinin bıraktığı yerden ilmî geleneğin devamı ve tekamülü için gayret sarf etmiştir. 18. asırda yaşamış Osmanlı âlimi Ebû Saîd Hâdimî de (öl. 1176/1762) genelde İslâmî ilimlere özelde de hadis ilmine hizmet etmiş bir bilgindir. Hâdimî başta risâleleri olmak üzere birçok ilmî disiplinde eser yazmış bir âlimdir. Usûl-i fıkha dair yazmış olduğu Mecâmi’u’l-hakâik başlıklı eserinde hadis usûlü ile ilgili bazı konuları ele almıştır. Hâdimî, usûl anlayışında daha çok İbn Hacer’in Nuhbetü’l-fiker’inden yararlanmışsa da; tasavvufî yönü ve Hanefî mezhebine mensubiyeti dolayısıyla hadis usûlünde bu iki ekolün yaklaşımı ile ilgili bilgiler vermesi açısından da önem arz etmektedir. Ehl-i hadis ile ehl-i rey olarak kabul edilen Hanefî mezhebi arasında hadisle ilgili mevzularda temelde anlaşmazlık olmamakla birlikte bazı hususlarda farklılıkların olduğu görülür. Bu çalışmada Hâdimî’nin Mecâmi’u’l-hakâik ve zayıf hadis hakkında yazmış olduğu Risâletün fî hakki’l-hadis’d-da‘îf risâlesi esas alınarak hadis usûlünün temel konuları incelenmiştir. Hâdimî’nin mezkûr eserinin fıkıh usûlü kitabı olması, fukahânın muhaddislerden farklı düşündükleri noktaları tespit açısından da önem arz etmektedir. Bu makalede müellifin bu iki çalışmasıyla iktifa edilmemiş, yer yer bu ilim dalı ile ilgili diğer eserlere de müracaat edilmiştir. Muhtasar bir metin olması hasebiyle Mecâmi’u’l-hakâik’e yazılmış şerh olan Menâfiʿu’d-dekâik fî şerhi Mecâmiʿi’l-hakâik’ten de azami derecede istifade edilmiştir.
dc.identifier.doi10.47425/marifetname.vi.1618283
dc.identifier.endpage42
dc.identifier.issn2757-752X
dc.identifier.issn2791-707X
dc.identifier.issue1
dc.identifier.startpage17
dc.identifier.trdizinid1372536
dc.identifier.urihttps://doi.org/10.47425/marifetname.vi.1618283
dc.identifier.urihttps://search.trdizin.gov.tr/tr/yayin/detay/1372536
dc.identifier.urihttps://hdl.handle.net/11616/107461
dc.identifier.volume12
dc.indekslendigikaynakTR-Dizin
dc.institutionauthorKazan, Tahsin
dc.language.isotr
dc.relation.ispartofMarifetname
dc.relation.publicationcategoryMakale - Ulusal Hakemli Dergi - Kurum Öğretim Elemanı
dc.rightsinfo:eu-repo/semantics/openAccess
dc.snmzKA_TR_20250329
dc.subjectDin Bilimi
dc.titleMecâmiu’I-hakâyik ve’l-kavâid ve Risâletün fî hakki’l-hadis’d-da‘îf Özelinde Ebû Saîd el-Hâdimî’nin Hadis İlminin Bazı Meselelerine Yaklaşımı
dc.typeArticle

Dosyalar